Jest to zdecydowanie piękna jakinia – warto tu zajechać podczas pobytu w Zakopanem.

Jaskinia ma długość 3829 m, a różnicę wysokości 168 m. Do jaskini wchodzi się wydrążonym tunelem. W jej wejściowych partiach zbiegają się kominowe komory prowadzące od górnego wejścia, leżącego 82 m ponad obecnym wejściem. Partie wyjściowe i opadające części trasy udostępnionej zwiedzającym wspinają się od Rozdroża (Rázcestie) i miejscami rozszerzyły się poprzez zawalenie do innych pomieszczeń salnych (Komora Zawalona – Zrútený dóm, Komora Ruin – Dóm trosiek). Na wielu odcinkach zostały do dziś zachowane korytarze o owalnym przekroju powstałe dzięki modelowaniu ścian i stropu jaskini przez płynącą wodę (Komora Rurowata – Rúrovitý dóm, Długi Korytarz – Dlhá chodba, Przepaściowy Korytarz – Priepasťová chodba). Poziome rozczłonkowanie jaskini dopełniają przepaście (Przepaść Głodowa – Hladová priepasť, Piekło – Peklo) oraz kominy.

Zwiedzających przyciągają głównie sintrowe wodospady (Komora Wysoka – Vysoký dóm, Komora Słowackiego Powstania Narodowego – Dóm SNP, Komora Wodospadowa -Vodopádový dóm, Śpiewalnia – Hudobná sieň ) oraz stalagmity o kształtach pagód (Sala Palmowa – Palmová sieň). W jaskini występują również inne interesujące sintrowe formy naciekowe (Galéria, Klenotnica, Biela sieň). Temperatura powietrza wynosi w jaskini od 5,0 do 6,3 °C, a wilgotność względna od 90 do 97 %.

W jaskini stwierdzono występowanie 7 gatunków nietoperzy. Najwięcej jest nocków dużych (Myotis myotis). Rzadziej występują nocek wąsatek (Myotis mystacinus), nocek Brandta (Myotis brandtii) i nocek orzęsiony (Myotis emarginatus). Z drobnych bezkręgowców w jaskiniowych jeziorkach żyje skorupiak Bathynella natans.

Informacje praktyczne:

- dojazd: najbliższy przystanek komunikacji publicznej (autobus) to Kotlina Tatrzańska; dojazd samochodem z Zakopanego (kierunek Łysa Polana), z Popradu (kierunek Smokovce, Tatrzańska Łomnica, KotlinaTatrzańska  ok 30 km), ze Starej Lubovni (kierunek  kierunek Tatrzańska Jaworzyna ok 40 km)

- ceny biletów do jaskini (aktualne do 31.12.2012r.): dorośli 7 EUR, studenci 6 EUR, dzieci 3,5 EUR; dodatkowe opłaty są pobierane za robienie zdjęć 10 EUR i kamerowanie 50 EUR

luty 2012r.

Poznań turystów zachwyci z pewnością wspaniałą zabytkową starówką i wieloma cennymi zabytkami. Przechadzając się wśród szerokich arterii i wąskich urokliwych uliczek poznańskich, warto zajrzeć na Ostrów Tumski – najstarszą część miasta z potężną bazyliką archikatedralną.

Gdy przekroczymy malowniczo wijącą się Wartę, znajdziemy się w pobliżu Rynku - ogromnego placu, z budynkiem ratusza pośrodku. Ozdobą rynku są pięknie odnowione kamienice, w tym kolorowe domki budnicze. W Poznaniu wśród szeregu atrakcji turystycznych są zamki, pałace i inne ciekawe gmachy.

Ozdobą miasta są też liczne parki. Jednym z najbardziej popularnych jest Malta - kompleks sportowo-rekreacyjny, gdzie w okół jeziora rozbudowano infrastrukturę z nowoczesnym torem regatowym. Ciekawy jest też Park Cytadela powstały w miejscu dawnej Cytadeli – coś dla miłośników historii, ale i dla rowerzystów czy rolkowców.

Chełmno jest wyjątkowo bogate w zabytki, zachowało się tutaj pięć (spośród siedmiu niegdyś istniejących) gotyckich kościołów, prawie nienaruszony średniowieczny układ urbanistyczny oraz prawie cały obwód murów miejskich, renesansowy ratusz, a także wiele kamienic z XVIII-XIX wieku.

Według jednej z legend św. Walenty był biskupem Terni, który w okresie prześladowań cesarza rzymskiego – Klaudiusza II Gota, uzdrowił ze ślepoty córkę sługi cesarskiego i doprowadził do nawrócenia jego rodziny. To sprowadziło na niego gniew władcy, który kazał go ściąć. Inne przekazy głoszą, że powodem jego stracenia było potajemne udzielanie ślubów wojownikom, którzy z wdzięczności za usankcjonowanie ich miłości zaczęli świętować dzień śmierci męczennika tj. 14 lutego. Kolejna wersja przedstawia św. Walentego, jako młodego chrześcijanina skazanego za pomoc udzielaną swoim współwyznawcom. Przed śmiercią miał rzekomo wysłać list do ukochanej podpisany, jako: „Twój Walenty”.
Do niedawna niewiele osób wiedziało, że od paru wieków w chełmińskiej Farze przechowywane jest relikwia św. Walentego. Relikwia od dawna słynęła z cudów. W 1630 roku Jadwiga z Czarnkowa Działyńska z wdzięczności za pomoc w uzdrowieniu córki za przyczyną św. Walentego kazała wykonać wspomniany relikwiarz, na którym widnieje napis: „Bogu w Troicy Św. Jedinemu św. Walentemu Męczennikowi Jadwiga z Czarnkowa Działyńska starościna bratyańska jasieniecka za doznaną pomoc w chorobie córki mojej przez przyczynę św. Walentego Męczennika Chrystusowego ku cci tegoż Świętego ten upominek ofiaruję. 22 maja roku 1630”.

W kościele farnym, w pobliżu prezbiterium można zobaczyć także osobny ołtarz, który w 1715 r. księża misjonarze przeznaczyli św. Walentemu. Obraz na nim przedstawia ścięcie tego męczennika, a na drzwiczkach schowka widnieje łaciński napis świadczący o cudowności znajdującej się tam relikwii: „S. Valentinim M. Epilepticorum Patroni Caput Miraculis Celebre” (Św. Walentego Męczennika w wielkiej chorobie Patrona Św. głowa cudami bardzo sławna). Największą cześć oddawano jej w kościele p.w. Ducha Świętego podczas dwóch odpustów, z których pierwszy przypadał na dzień 14 lutego. W przeddzień tego odpustu relikwiarz przenoszono z Fary do kościoła p.w. Ducha Św., gdzie był wystawiany u wielkiego ołtarza. Wierni śpiewali pieśni, odmawiali litanie do świętego, przynosili dary. Następnego dnia od samego rana w kościele p.w. Ducha Św. odbywało się kilka mszy św., podczas nieszporów wierni mogli ucałować głowę męczennika. Podobnie przebiegały uroczystości ku czci św. Walentego w drugi dzień Zielonych Świątek. Wierni uczestniczący w tych uroczystościach dostępowali odpustu zupełnego. Z początkiem XIX wieku, kiedy kościół p.w. Ducha Św. zaczął tracić na znaczeniu stopniowo zaprzestano też celebrowania uroczystości, ale wierni jeszcze przez wiele lat przynosili wota i modlili się do świętego.

Od kiedy i Polskę owładnęła moda obchodzenia „Walentynek”, chełmińska relikwia nabrały nowego znaczenia. 14 lutego 2002 roku po prawie 200 latach ponownie została wystawiona. Zapoczątkowano w ten sposób w mieście uroczyste Obchody Dnia Świętego Walentego, na które mimo zimowej aury zjeżdżają tłumy turystów, by poczuć gorącą atmosferę i szczególny urok tego starego średniowiecznego miasta – Miasta Zakochanych.

W dniu 18 maja 2010r. o godzinie 6.45 czasu nepalskiego (9.00 czasu chińskiego) stanęłam na szczycie najwyższej góry świata – Mount Everest (tu w Tybecie zwanej Qomolongma) na wysokości 8.848 m npm. Tym samym zostałam pierwszą Wielkopolanką i szóstą Polką, której się to udało.

Prezentacja zdjęć odbędzie się w Międzynarodowym Centrum Promocji Dialogu w Janikowie, ul. 1-go Maja 8 w dniu 29 stycznia 2012r. o godzinie 16.00.

więcej informacji tutaj

29 stycznia 2012r. wydarzyło się:

Spotkanie w Janikowie odbyło się małej klimatycznej salce. Publiczność dopisała. Jak zwykle najciekawszą dla mnie częścią prezentacji była sesja pytań i odpowiedzi. Zanim wróciłam do domu gospodarze spotkania zapewnili mi dodatkowe atrakcje… występ artystów operetkowych, którzy dali popis swoich śpiewnych umiejętności.

P.S. kolejnego dnia odebrałam maila następującej treści od jednego z uczestników spotkania:

“Jeszcze raz dziękuję za dzisiejszą profesjonalną prelekcję. Dotychczas uczestniczyłem w kilku spotkaniach nt. wypraw i trekkingów w Himalajach (K.Wielicki, P.Pustelnik, P.Habelar)lecz spotkanie z Panią i Pani relacja była dla mnie najlepsza: swobodna, naturalna oddająca piękno jak i trudy tej wyprawy.”

Informacja zwrotna to dla mnie najpiękniejszy prezent. Zwłaszcza tak miły mail. Dziękuję.

więcej informacji z przebiegu spotkania tutaj

Dokumentacja zdjęciowa ze spotkania:

Zakrzewo ma długą historię – już w XVIw. odnotowano wieś w kronikach.

W 1750 roku Zakrzewo przeszło we władanie rodu Węsierskich herbu Belina. Pierwszym właścicielem był Kazimierz sędzia ziemski tucholski. Po nim ziemię zakrzewską odziedziczył syn Mikołaj, stolnik gnieźnieński, a następnie syn jego Wincenty.

Ostatnim z tego rodu był Albin hr. Belina – Węsierski urodzony 12 kwietnia 1812 roku w Zakrzewie. Z powodzeniem można go określić mianem pozytywistycznego bohatera pracy organicznej. Był dobrym gospodarzem. Dużo podróżował, a doświadczenia agrarne, szczególnie z Francji, przenosił na rodzimy grunt. Gospodarstwo hodowlane i rolne pozostawił na bardzo wysokim poziomie. Brał czynny udział w życiu politycznym, walczył w Powstaniu Listopadowym. Pasjonował się historią i archeologią. Powodowany patriotyzmem i umiłowaniem Ojczyzny wykupił w 1856 roku od rządu pruskiego Ostrów Lednicki, aby uchronić go przed zniszczeniem. On także zadecydował o wzniesieniu zespołu pałacowego w Zakrzewie.

Po śmierci Albina hr. Węsierskiego – 22 września 1875 roku – majątek w Zakrzewie kupił Wojciech Chełmicki herbu Jastrzębic. Następnie do 1940 roku w majątku mieszkał jego syn Stanisław. Podczas II wojny światowej dobra zakrzewskie zajęli Niemcy. W okresie powojennym w pałacu organizowane były m.in. kolonie letnie przez zakłady HCP w Poznaniu.

Od 1978 roku majątkiem w Zakrzewie gospodarowało Państwowe Gospodarstwo Rolne w Rybnie Wielkim, które rozpoczęło prace remontowe doprowadzonego prawie do ruiny pałacu. Od 1990r. pałac jest własnością prywatną, jednego z większych banków działających w Polsce. Bank utworzył tu pięknie zadbany kompleks hotelowo-szkoleniowy. Przeprowadzone tu prace remontowe  i konserwatorskie sprawiły, że zakrzewska rezydencja stała się jednym z piękniejszych pałaców w Wielkopolsce.

Zespół pałacowy składa się z pałacu otoczonego dużym parkiem krajobrazowym. Pałac neorenesansowy zbudowany w stylu francuskim z 1867 roku. Budynek założony na rzucie prostokąta z dwoma przylegającymi pawilonami. Korpus główny pałacu dwukondygnacyjny, jedno piętro schowane w dachu. W środkowej części elewacji frontowej znajdują się cztery kolumny zakończone jońskimi kapitelami. Elewacje są ozdobione bogatym detalem architektonicznym. Nad oknem, w środkowej połaci dachu, znajduje się kartusz z herbem Belina Węsierskich. Natomiast na balustradzie balkonu I piętra hrabiowska korona Węsierskich. We wnętrzach zachowała się dawna stolarka, posadzki i bardzo bogate sztukaterie.

6 stycznia to tradycyjnie – święto religijne: Święto Objawienia Pańskiego potocznie zwane Świętem Trzech Króli. Obok Wielkanocy i Bożego Narodzenia to najważniejsze święto katolickie. Przypomina nam, kim jest Chrystus i potwierdza jego boskość.

Podczas tej niezwykłej lekcji opowiem o górach całego świata oraz jakie są blaski i cienie wspinaczki wysokogórskiej. Opowiem jak zaczęła się moja przygoda z górami i jak wyglądały moje wieloletnie przygotowywania do zdobycia najwyższej góry świata. Pokazując zdjęcia z moich górskich wypraw powiem o tym jakie niebezpieczeństwa tam na mnie czyhały i jak sobie z nimi poradziłam.

Spotkanie z dziećmi odbyło się w bardzo miłej atmosferze. Dzieci dopisały obecnością (prelekcji – opowieści wysłuchało ok 500 osób) oraz zaangażowaniem.

Dokumentacja zdjęciowa spotkania:

Lokalne budownictwo wykazuje duże wpływy podhalańskie, choć przeważa klasyczny spiski układ zagród ustawianych w czworoboki z podwórkiem w środku, do którego wjazd prowadzi przez ozdobne bramy. Większość starych domów kryta jest gontami. Kilka części wsi stanowi tzw. pamiątkę słowackiej kultury narodowej. Nadal żywy jest tu góralski folklor, działalność prowadzą zespoły regionalne. W centrum Zdziaru znajduje się kościół katolicki z 1831 roku i cmentarz. Większość mieszkańców tej oraz okolicznych miejscowości (Jaworzyna Spiska, Osturnia, Frankowa) posługuje się w życiu codziennym polską gwarą spiską identyczną z mową używaną na polskim Spiszu – bardzo podobną do gwar sądeckich i podhalańskich. Gwary te należą do dialektu małopolskiego.

W ostatnich latach wieś nabiera w coraz większym stopniu charakteru miejscowości rekreacyjnej, przede wszystkim narciarskiej. Buduje się wiele nowoczesnych willi i pensjonatów, prowadzących wynajem kwater.

Zdziar jest niezmiernie urokliwą osadą – zwłaszcza zimą. Góralskie zagrody – budowane z grubych bali chałupy mają pomalowane  na niebiesko ogacenia oraz czerwone ramy okienne otoczone białym jodełkowym wzorem.

Pięknie zdobione okiennice i drzwi domów i biały śnieg dookoła to wymarzony obiekt w kadrze każdego fotografa.

luty 2007r.

Tradycja budowania żłóbków w kościele franciszkanów na pl. Bernardyńskim w Poznaniu sięga lat 50. W 1223 r. pierwszy żłóbek stworzył św. Franciszek z Asyżu w miejscowości Greccio; pragnął w ten sposób przybliżyć ludziom tajemnicę Bożego Narodzenia.

25 grudnia 2011r.

Czasem Biecz jest też zwany „Parva Cracovia” (małym Krakowem) bo jest ożywionym, pełnym ludzi i gwaru miasteczkiem. Warto tu przyjechać…

Rejon dookoła miasta jest roponośny. W wielu miejscach widoczne są małe odwierty…

Szopka krakowska to zjawisko wyjątkowe w skali światowej. Narodziła się w XIXw. wśród cieśli i murarzy szukających zarobków w martwym jesienno-zimowym sezonie budowlanym. W czasie świąt chodzili ze swoimi szopkami po domach.

Przed Bożym Narodzeniem na Rynku odbywa się też kolędowanie wg. ludowych obyczajów. Zjawiają się kolorowi kolędnicy, są śpiewy i wesołe granie.

1 grudnia 2011r.

W trakcie imprezy, można było na żywo zobaczyć jak powstają lodowe rzeźby. Zawodnicy zużyli kilkanaście ton lodu, ale w efekcie powstały prawdziwe cudeńka. Rzeźby w nocnej scenerii Starego Rynku (podświetlone dodatkowo przez kolorowe lampki) prezentowały się bajecznie.  Osobiście jednak ubolewam, że zamiast za typowo zimowe i Bożonarodzeniowe motywy, figury nagradzane były za tematykę piłkarską (Euro 2012).

A moja ulubione figurki to: efl na wysokim krześle (drużyny z Rosji) oraz poznańskie koziołki (drużyny z Alaski).

10-11 grudnia 2011r.

Miasto widniało na rzymskich mapach z IIw. Pod nazwą Mutatio Tures. W XV – XIXw.  miasto było okupowane przez Turków. Z tego też czasu pochodzi twierdza Momcilov Grad. Wspaniale zachowana stanowi piękną ozdobę tego nieco podupadłego miasteczka.

17 września 2011r.

Tą osadę w południowej Macedonii założyli Wołosi – pasterski lud przybyły z Rumunii lub Ukrainy.

Do wsi dojeżdża się wąską asfaltową drogą (po drodze mijając informację o Parku Narodowym Pelister oraz mała cerkiew). Droga ta kończy się w centralnym punkcie wsi.

Wieś wygląda jak skansen. Do poszczególnych domów można się dostać tylko wąskimi ścieżkami wyłożonymi kamieniem (nieliczne samochody mieszkańców wsi parkowane są na jedynym parkingu). Ludzie, którzy tu mieszkają – Wołosi – rozmawiają swoim językiem, który znacząco różni się od języka macedońskiego. Jak za dawnych czasów, ludziom w pracy pomocą służą konie. Życie toczy się nieśpiesznie, acz pracowicie. A dookoła pasą się kury i psy, a koty leniwie wygrzewają się na słońcu.

Wieś robi wrażenie bardzo ubogiej. Tym bardziej dziwi obecność olbrzymiej świątyni. To cerkiew św. Petki z XIXw. W dawnych czasach Wołosi byli bogatą nacją – stać ich było na wybudowanie tej imponującej budowli.

25 września 2011r.